Waar de etser, de boekbinder en de touwslager hun ambachten toch veelal uitoefenen in de geborgenheid van hun werkruimte, is bij de letterschilder eigenlijk helemaal geen sprake van een verborgen ambacht. Open en bloot, winkelruiten breed en hoog vaak vertoont hij zijn kunsten, zijn vakmanschap, Henry Greeve.

Bijna 31, zeg maar gerust pas 31 is hij. Toch is zijn Linkedin profiel al een bonte aaneenschakeling van functies. Monteur, interieurbouwer, beveiligingsmedewerker, heftruckchauffeur, reachtruckchauffeur… Inderdaad, twaalf ambachten dertien ongelukken, die gedachte ligt voor de hand.
 

 
“Tekenen… Overal… Altijd… Op alles”


 

Terwijl hij tussen alle bedrijven door altijd tekende, tekende en tekende. Henry Greeve: “Voor zo ver ik mij kan herinneren, teken ik mijn hele leven al. Overal. Altijd. En op alles wat ik maar bij de hand had. Ik weet nog dat ik op mijn vierde of vijfde voor mijn verjaardag – al kan het ook voor Sinterklaas zijn geweest – een heel dik kleurboek kreeg. Prachtplaatjes te over om in te kleuren, maar nee. Ik vond de eerste vijf lege bladzijden verreweg het mooist. Daar kon ik zelf mijn gang gaan. Daar hoefde ik niet binnen de lijntjes te blijven.”

Niet binnen de lijntjes, het is de rode draad in het leven van Henry Greeve. Op de lagere en middelbare school heeft hij alleen maar iets met de vakken tekenen, beeldende vorming en handenarbeid. Voor zijn vervolgopleiding ziet hij wel iets in grafische vormgeving. Wilde hij in Eindhoven gaan doen. Henry: “Wilde, want na een paar goede gesprekken met mijn moeder kwamen we tot de conclusie dat zo’n toch ook weer schoolse setting, met alle voorgekauwde opdrachten van dien, waarschijnlijk niets voor mij zou zijn.”

 


Al doende leren. Met vallen en opstaan. Door schade en schande.
 


Hij is niet zo van in de leer gaan. Van een meester van wie hij een vak afkijkt. Laat hem het maar zelf doen. Al doende leren. Met vallen en opstaan. Door schade en schande. 

Het resultaat is er. Zijn eigen bedrijf. Sinds januari 2014: Volle Glorie, Deventer Letterschilder. 

Henry: “Ik ben nu fulltime bezig met dat waar mijn hart ligt. Sterker nog, meer dan fulltime, zeg maar gerust overtime. Ja, het gaat heel goed. Ik heb het hartstikke druk. Opdrachten stromen binnen. Eerst in Deventer, maar inmiddels ook daarbuiten. Net een prachtopdracht afgerond in Rotterdam”.

Opdracht, hij zegt het echt. Hij die het tot voor kort bijna Spaans benauwd kreeg bij dat woord. Henry: “Ik zal het nog sterker vertellen: ik werk nu zelfs vol overgave en met alle plezier binnen de lijntjes.”

 


 

Een eenduidige verklaring voor waarom hij na amper een half jaar al zo boven verwachting goed draait, nee,  die heeft hij niet. “Al denk ik wel dat het te maken heeft met het feit dat ik altijd werk in samenspraak met de klant. Alleen samen met hem of haar kan ik tot het optimale eindresultaat komen. En dat bereik ik alleen wanneer ik er in slaag het persoonlijke van mij te koppelen aan het persoonlijke van de winkel en van de mensen die er werken en die er komen. Heel logisch vind ik, dat directe contact met de opdrachtgever, want negen van de tien keer werk ik direct onder zijn of haar ogen. Mijn werk ontstaat ter plekke. Niet meer dan normaal dus – ik zou het eerlijk gezegd heel gek vinden wanneer dat niet gebeurde – dat er interactie is. Moet zijn!”
 

 
“... het persoonlijke van mij koppelen aan het persoonlijke van de winkel…”
 

Hoe nieuwe klanten hem weten te vinden? Daar kan Henry heel kort over zijn: “Via mond op mondreclame en social media. Daarop laat ik maar al te graag zien wat ik allemaal uitspook. Echt reclame maken, mijn werk bij het opdringerige af in de etalage zetten, daar ben ik niet van. Mijn werk moet voor zich spreken. En het moet vooral goede reclame zijn voor de opdrachtgever. Want daarmee is het meteen ook goede reclame voor mij.”

Over dat niet opdringerige…. Hij zal zijn werk nooit, zelfs niet minuscuul, signeren. Henry: ”Veel mooier vind ik het dat mensen om mij heen nu al zeggen dat mijn werk een eigen signatuur heeft. Dat het dus, los van de toegepaste illustratiestijl, herkenbaar van mijn hand is. Maar als je mij vraagt wat de kenmerken zijn van die eigen signatuur, dan zou ik ze niet een twee drie kunnen noemen. Logica is er misschien één. Waarmee ik wil zeggen dat wat er op de winkelruit komt echt in alles moet passen bij de winkel.”

 


”Een sprekend geheel, soms tegen het knallende aan, maar een kermis…. Nooit!“
 

Wat tekenend is voor het werk van Henry, is het lijnenspel en, mede daardoor, de omsloten kleuren. Verder werkt bij met weinig opbouwkleuren, maar gebruikt wel kleurgradaties. Vooral om diepte te scheppen in zijn raamschilderingen. “Ik streef naar een sprekend geheel; het mag zo nu en dan best wat knallen, maar een kermis… Nee, dat nooit!”

Met een klus is hij gemiddeld zo’n twee drie dagen zoet. Inclusief schetswerk. Qua formaat gaat het om raamschilderingen van vijf bij vijf centimeter tot en met een complete ruitomlijsting van tweeëneenhalf bij tweeëneenhalf meter. Hij eert het kleine en het grote dus. 

 

 Foto: P. Kortleve

Foto: P. Kortleve

 Eindresultaat in de Kleine Overstraat te Deventer. Foto: H. van Hoof

Eindresultaat in de Kleine Overstraat te Deventer. Foto: H. van Hoof

 Foto: H. van Hoof

Foto: H. van Hoof


 

Zoals gezegd, amper een half jaar is hij nu actief. Hij heeft het druk. Zo druk dat hij zich nog geen enkel beeld kan vormen over waar hij over een paar jaar staat met Volle Glorie. Langzaam, stapje voor stapje het land veroveren, dat zou wel mooi zijn. 

 
“Ja, ik die niets moest hebben van dat meester-leerlinggedoe, word nu zelf stagebegeleider”
 

Over de korte termijn kan hij wel concreet zijn. Henry: “Over een paar maanden komt er een jongen bij mij stage lopen. Hij doet de opleiding restaurateur/decorateur, wist mij via mijn website te vinden en wilde zich graag toeleggen op handgeschilderd letterwerk. Of ik hem daarbij wilde helpen?! Ik ja, die vroeger niets moest hebben van schoolsheid en van dat meester-leerlinggedoe, word nu zelf stagebegeleider. Ik ga mijn ambacht delen. Doorgeven dus aan de volgende generatie.”
 

 

ACHTERGROND

Als geboren Tilburgenaar, 14 November 1983, speelde ik in mijn kindertijd graag met vriendjes en vriendinnetjes op straat; spelen tot de lantaarns aan gingen. Maar daarnaast kon ik me ook erg goed in m’n eentje vermaken. Mijn grootvader werkte als afdelingschef in een lokale metaalwarenfabriek, waar zo’n grote logge faxmachine stond. “Mooi groot papier voor ‘onzen Drik’ om op te tekenen”, moet hij gedacht hebben, ik kreeg regelmatig een flinke stapel toegestopt om met potloden en stiften te verslinden. Het tekenen heeft mij nooit meer losgelaten.

Na vele omzwervingen samen met mijn vrouw Elrieke Greeve, mijn steun, toeverlaat en waarschijnlijk ook mijn grootste fan, hebben we ons nestje gevonden in het pittoreske Deventer, waar ik mijn toekomstige atelier/werkplaats ga beginnen en daarnaast ook regelmatig ‘live’ werkzaam ben bij winkeliers. Gewoon ouderwets, met de fiets en gereedschapskist op pad. Het voelt goed iets toe te voegen aan een stad met zo’n rijke historie, een stadje waar je een lijstje omheen kunt doen, een ansichtkaartje.

Ik hou ervan om een beetje te filosoferen, een beetje tegen het melancholische aan. Vaak denk ik dat mensen te gejaagd leven; ze vergeten vaak om zich heen te kijken. Dat is helaas de keiharde waarheid, waar ik zelf ook achter ben gekomen.

Na een woelige jeugd en een grote tegenslag in de vorm van een burn-out, begon ik anders tegen het leven aan te kijken. Tevreden zijn met de kleine dingen, geluk vinden in iets te doen wat je leuk vindt. Let wel, als je het arbeidsleven instapt, is dat meteen voor 40/50 jaar van je leven, een veel te lange periode om dingen tegen je zin te doen. Dus als je er voor kiest om te gaan werken, kun je er beter voor zorgen dat je iets gaat doen waar je hart ligt.

Het letterschilderen heb ik mezelf aangeleerd, nadat ik bij een aantal bevriende kunstenaars eens de kunst van het pinstripen (het aanbrengen van een dunne lijn verf met penseel, ofwel biezen) afgekeken had, wilde ik me meer gaan verdiepen in de techniek en opbouw van letters. 

Dit tezamen met de meer autonome kunst die ik creeër onder het pseudoniem Mad Monkey Kustomz, heeft er toe geleid dat ik op een zeer creatieve voet ben gaan leven.
 

Dit laatste is vooral terug te zien in mijn werkwijze, ik ga letterlijk met de klant in gesprek, maak een tekening en ga pas na goedkeuring aan het werk. Het enige contact wat ik over de telefoon of email heb is dan ook de daadwerkelijke afspraak te maken om samen tot een mooi eindresultaat te komen.


© Het Verborgen Ambacht. Alle rechten voorbehouden. 
Teksten en beelden mogen niet zonder schriftelijke toestemming overgenomen worden.